Ἡ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν (Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης)

ΟΜΙΛΙΑ ΚΘ΄

Μετά Ἀγγέλων τά οὐράνια, μετά ἀνθρώπων τά ἐπίγεια,

ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως, Θεοτόκε βοῶμέν σοι·

Χαῖρε πύλη τῶν οὐρανῶν Πλατυτέρα!

Χαῖρε μόνη τῶν γηγενῶν σωτηρία.

Χαῖρε σεμνή Κεχαριτωμένη, ἡ τεκοῦσα Θεόν σεσαρκωμένον.

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Σήμερα θά ποῦμε ὀλίγα πράγματα πρός τιμήν τῆς Παναγίας μας, τήν ὁποίαν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας δοξάζει καί ἀνεβάζει ὑπεράνω τῶν Χερουβίμ καί τῶν Σεραφίμ, ἐνῷ οἱ αἱρετικοί ὑποβιβάζουν σέ βαθμό ἀτιμίας.

Ὅταν συναντήθηκε ἡ Παναγία μας μέ τήν μητέρα τοῦ Τιμίου Προδρόμου, τήν ἉγίαἘλισάβετ, μεταξύ ἄλλων τῆς εἶπε: «Ἀπό τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί»(Λουκ. Α΄: 48). Δηλαδή ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς ὅλες οἱ γενεές τῶν ἀνθρώπων πού θάπιστέψουν στόν Κύριο, θά μέ μακαρίζουν γιά τήν ἀξία πού μοῦ ἔδωκε ὁ Θεός καί Πατέρας νά γίνω μητέρα τοῦ Υἱοῦ Του. Τί τιμή γιά μιά γυναῖκα!

Στίς μέρες μας γίνεται πολύς λόγος γιά τήν ἰσότητα τῶν δύο φύλων, 

Τά 300 ὀνόματα τῆς Παναγίας

Σε όλες τις κοινότητες των Ελλήνων στην εορτή της Παναγίας γίνονται μεγάλα πανηγύρια και μαζεύονται σ’ αυτά όλοι, από όπου κι αν ζουν, από κάθε μέρος του πλανήτη. Η πίστη, η αγάπη, η γόνιμη σκέψη και η εφευρετικότητα όχι μόνο των καλλιτεχνών και των λογίων, αλλά και του απλού πιστού λαού προς την Παναγία φαίνεται και από τις επωνυμίες που της έχουν δώσει, που ξεπερνούν τις τριακόσιες και που μπορούν να χωριστούν σε οκτώ κατηγορίες.

1. Από την παράσταση της Παναγίας στην εικόνα. Τέτοια ονόματα είναι της Βρεφοκρατούσας, της Γλυκοφιλούσας, της Γαλακτοτροφούσας, της Πλατυτέρας των Ουρανών, της Οδηγήτριας, της Εσφιγμένης και άλλα. Είναι ακόμη το επίθετο “Δεξιοκρατούσα”, ή “Δεξιά”, όταν κρατάει τον Χριστό στο δεξί της χέρι και όχι προς το μέρος της καρδιάς της.

Ακόμη “Μεγαλομμάτα”, όταν ο εικονογράφος έχει ιστορήσει την Παναγία με μεγάλα μάτια. Υπάρχουν και ονόματα που συνδυάζονται με μιαν ιερή ιστορία. Λ.χ. Το όνομα της Εικόνας “Αξιον Εστί”, που είναι θησαυρισμένη στο Ναό του Πρωτάτου, στις Καρυές του Αγίου Όρους και πήρε το όνομα από το θαύμα που επιτελέσθηκε από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ.

Ὁ Μέγας Παρακλητικός Κανών. Ἕνας Αὐτοκράτορας ἱκέτης τῆς Θεοτόκου

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός

Τά γλυκά βράδια τοῦ Δεκαπενταύγουστου ψάλλονται στίς Ἐκκλησίες μας ἐναλλάξ οἱ δύο κατανυκτικοί παρακλητικοί Κανόνες, ὁ Μικρός καί ὁ Μέγας. Δυό ὕμνοι πασίγνωστοι, δημοφιλεῖς, πού ἔχουν καταστεῖ ἡδύτατο «ἄκουσμα καί λάλημα» τῶν ἑλληνοφώνων Ὀρθοδόξων, ταπεινή ἐξομολόγηση ἀμέτρητων ψυχῶν, θρηνητική καί παρακλητική ἀναφορά τοῦ πληρώματος τῶν πιστῶν στήν Κυρία καί Δέσποινα τοῦ κόσμου, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. ‘Ο δεύτερος ἀπό τούς Κανόνες αὐτούς, ὁ καί Μέγας ὀνομαζόμενος, εἶναι ποίημα τοῦ Αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας Θεοδώρου B΄ τοῦ Λασκάρεως, τοῦ Βασιλιᾶ πού τίμησε καί ὕμνησε ὅσο λίγοι τήν Παναγία.