Μιθριδατισμός – “Δηλητήρια” – Ἀποτέφρωσις - Ψευδάδελφοι

ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ - "ΔΗΛΗΤΗΡΙΑ" - ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΙΣ - ΨΕΥΔΑΔΕΛΦΟΙ

Ἴσως δέν ἔχομε συνειδητοποιήσει ὅτι μία κυρία αἰτία γιά τό φαινόμενο τῆς ἀδιαφορίας τήν ὁποία παρουσιάζει ὁ Ἑλληνικός λαός γιά τά τεκταινόμενα δέν εἶναι παρά ὁ «Μιθριδατισμός», εἰς τόν ὁποῖον κάποια κέντρα, τεχνηέντως καί πολύ συστηματικῶς, καιρό τώρα τόν ὑποβάλλουν.

Καί ἐπειδή ζοῦμε σέ μία ἄκρως προοδευτική χώρα, πού μετά ἀπό τόσους αἰῶνες βαρβαρικῆς «ἑλληνιστικῆς παιδείας» ἐπί τέλους ξέκοψε ἀπό τίς ρίζες καί ἀπό τό παρελθόν της καί ὡς ἐκ τούτου πρώτη ἴσως φορά συναντοῦμε τόν ὅρον «Μιθριδατισμός», γι᾽ αὐτό καί θά πρέπῃ νά ἀναλύσωμε αὐτόν τόν ὅρον.

Γιά νά θυμηθοῦν λοιπόν ὅσοι εἶχαν τό προνόμιον νά διδαχθοῦν Ἑλληνικά καί γιά νά γνωρίσουν οἱ νεώτεροι, «Μιθριδατισμός» ὀνομάζεται ἡ πρακτική τῆς ἀποκτήσεως ἀνοσίας ἀπέναντι σέ κάποιο φάρμακο ἤ δηλητήριο μέσῳ τῆς βαθμιαίας χορηγήσεώς του σέ μικρές καί μή θανατηφόρες δόσεις. Ἐννοεῖται δέ ὅτι οἱ ξένοι ὑπερτεροῦν εἰς τήν γνῶσιν τοῦ ὅρου ἔναντι ἡμῶν τῶν «προοδευτικῶν», «μορφωμένων» καί «σπουδαίων» Νεοελλήνων.

Ἀλλά λόγῳ τοῦ ὅτι διηνοίχθη ἡ ὄρεξις πρός γνῶσιν, ἄς περάσωμε τώρα νά δοῦμε ἀπό ποῦ προέρχεται αὐτός ὁ ὅρος. 

Πῶς νά ἀντιμετωπίζουμε τούς ἐπαίνους;

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ

Πῶς νά ἀντιμετωπίζουμε τούς ἐπαίνους;

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Προφήτης

Ἕνας ἀδελφός ρώτησε τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Προφήτη, πού ἦταν συνασκητής τοῦ μεγάλου γέροντος Βαρσανουφίου: 

"Ἐάν κάποιος, γέροντα, ἐπαινεθῆ, δέν πρέπει ἄραγε νά ἀποκριθῆ μέ μετριοφροσύνη, προσπαθῶντας νά μετριάση τόν ἔπαινο;".

Καί ὁ ἀββᾶς Ἰωάννης ἀπάντησε:

Τί σημαίνει νά ἀνήκω στήν Ἐκκλησία;

Χριστιανισμός σημαίνει «κοινή ζωή»

Ερ.: Αν κανείς πιστεύει στον Χριστό, διαβάζει το Ευαγγέλιο, αλλά δεν θέλει να ανήκει στην Εκκλησία, δεν είναι καλός χριστιανός;

Απ.: Όχι! Χριστιανισμός δεν σημαίνει να πιστεύουμε θεωρητικά μερικά πράγματα, αλλά να ζούμε μέσα στην Εκκλησία. Παραθέτουμε όσα πολύ ωραία γράφει σχετικά ο Φλορόφσκυ: «Ο Χριστιανισμός εξ αρχής υπήρχεν ως συγκεκροτημένη πραγματικότης, ως κοινότης. Το να είναι κανείς Χριστιανός εσήμαινεν ακριβώς το να ανήκη εις την κοινότητα. Κανείς δεν ημπορούσε να είναι Χριστιανός από μόνος του, ως απομονωμένον άτομον, αλλά μόνον μαζί με τους “αδελφούς”, εις συνάφειαν με αυτούς. Unus Christianus – nullus Chtistianus. Η προσωπική πεποίθηση η ακόμη ένας κανών ζωής δεν καθιστούν το άτομον Χριστιανόν. Η χριστιανική ύπαρξις προϋποθέτει ενσωμάτωσιν, συμμετοχήν εις την κοινότητα.

Αυτό πρέπει ευθύς αμέσως να προσδιορισθή: εις την αποστολικήν κοινότητα, δηλαδή εις μίαν κοινωνίαν με τους Δώδεκα και το μήνυμά των.